33ste zondag - Weesp; 19 november 2017

Gepubliceerd op: 30/10/17

Spreuken;31,1-13,19-20,30-31, Mattheüs 25,14-30

Dit is een hard verhaal, waarnaar wij zojuist geluisterd hebben. In het verhaal dat Jezus vertelde rekent de meester hard af met de man die zijn talent wegstopte zonder er iets mee te doen. Maar daar gaat het natuurlijk om. Ieder mens krijgt  talenten, soms letterlijk en zeker figuurlijk bij haar/zijn geboorte. Een andere manier om te zeggen is: je krijgt leven bij je geboorte. Wat doe je ermee? Niks anders dan jouw talent, je leven voor jezelf behouden uit angst of luiheid of wat dan ook – dat het niks oplevert voor het welzijn en de verbetering van het bestaan van deze aarde en de mensen en dieren en natuur aan ons toevertrouwd. Nee toch!

Wel, wat is het geval? Tien dagen geleden, op woensdag 8 november, zijn 34 mensen uit onze parochie gemeenschap thuisgekomen van een driedaagse pelgrimsreis. Gedurende deze reis hebben zij, wij, want ik was er ook bij, intensief kennis gemaakt met een aantal mensen die de talenten, het leven dat zij hadden gekregen, goed gebruikten ter grotere eer van God, de mens, onze aarde. De wereld is er waarachtig beter op geworden omdat zij er waren en hoe zij invulling gaven aan het leven.

Op maandag 6 november kwamen wij bij de herdenkingskapel van Bisschop Schraven en gezellen in Broekhuizenvorst aan. Op 8 oktober 1937 kwamen Japanse bezetters in de Chinese stad Tjentingfu aan. Omdat wijd en zijd bekend was dat de Japanners erg wreed waren en vrouwen en meisjes tot sekslaven reduceerden, vluchtten de meeste vrouwen en meisjes naar de residentie van de bisschop en vroegen daar asiel aan. Dat werd hen verleend. De Japanners kwamen de meisjes en vrouwen opeisen bij Bisschop Schraven. Hij weigerde. Diezelfde avond werd hij tesamen met acht andere geestelijken en een leek weggevoerd, en net buiten de stad op gruwelijke wijze ter dood gebracht. De keuze die bisschop Schraven en zijn gezellen maakten werd de redding van die meisjes en vrouwen. Zij waren trouw aan de waarachtigheid en eerbaarheid van hun keuze voor Jezus, en Gods heilzame verhaal. De inzet van hun talenten, hun leven is een bron van verlossing geworden voor die bedreigde vrouwen, en voor ons de inspiratie dat niks van de inzet van onze talenten en leven verloren gaat. Integendeel, zelfs over de grenzen van de dood heen.

Diezelfde middag reisden wij verder naar de Catharinakapel in Lemiers, Zuid-Limburg. Binnenkomend in dit elfde-eeuwse zaalkerkje, werden wij geconfronteerd met een interieur volledig vol geschilderd op een bombastische, kleurrijke en in veel opzichten kinderlijke oftewel, zoals sommigen dachten, kinderachtige manier. In zekere zin een verwarrende, of liever gezegd complexe weergave van Gods scheppings- en Jezus zijn verlossingsverhaal. Met de inspirerende uitleg van de heer Paul Illich, maakten wij kennis met de kunstenaar Hans Truyen. En van hem mag gezegd worden dat hij op een diep gelovige manier de complexiteit van geloven in God, de bijbelverhalen, en Jezus’ verhaal in beeld bracht. Dat was even wennen. Maar ik zeg erbij, Hans Truyen wordt dan wel niet zalig of heilig verklaard, maar bij hem zien wij wel hoe hij met zijn talenten een wonderlijke, toegankelijke weergave aanbood over het heilsverhaal van God, de schepping van Jezus en de tijd waarin wij leven.

De volgende dag kwamen wij in de H. Cunebertus parochi kerk van Wahlwiller. Dat was ook zo’n vroeg twaalfde-eeuws kerkje. Deze kreeg een nieuwe opknapbeurt kort na de Tweede Wereldoorlog. De kunstenaar die daarvoor ingehuurd werd was Ad de Haas. Een jonge kunstenaar die veel levenservaring had opgedaan als verzetsman, en diep gelovig en bewogen, het interieur van die kerk omtoverde in een mystieke ervaring voor bezoekers en kerkgangers. Heel in het bijzonder liet zijn geschilderde kruisweg ons de diep gelaagde spiritualiteit van de Lijdensweg en opstanding van Jezus, beleven. Ook hij zal niet heilig verklaard worden volgens kerkelijke regels, maar hij is en zal blijven een trouwe getuigenis van de evangelieboodschap van vandaag - zijn talenten heeft hij rijkelijk ingezet voor grote eer en Glorie van God en biedt hoop en bemoediging aan ons mensen vandaag.

 Die middag waren wij te gast in klooster Wittem. Ik heb toen mogen vertellen over Gerardus Majella, een pretentieloze jonge man, die tot op de dag van vandaag mij inspireert om trouw en waakzaam te blijven aan mijn keuze om Redemptorist, priester en kunstenaar te zijn, in sterk veranderende omstandigheden. Ja ik heb veel talenten gekregen. Ik hoop ze nog lang in te mogen zetten.

Ten slotte bezochten wij in Tilburg het Peerke Donders Park. Weer eens werden wij  op inspirerende wijze geconfronteerd met een man, wiens achtergrond niet veelbelovend was, maar die zich openbaarde als een beeld van barmhartigheid en Gods grote liefde bij verwaarloosde en achtergestelde mensen. Wat was deze man toch talentvol.  De Kerk heeft hem al zalig verklaard, en nu hopen we dat ze hem ook heilig willen verklaren.

Wij zijn dankbaar dat wij deze reis hebben mogen maken. En zijn blij dat wij onze ervaringen en verhalen kunnen delen met hen die niet in de gelegenheid waren om mee te komen. Moge het ons de kracht en de moed geven om onze ontvangen talenten, ons leven in te blijven zetten ter grotere eer en glorie van God en het leven hier op aarde. Toch!

 Pater Jan Haen C.Ss.R.