32ste zondag - Muiden; 12 november 2017

Gepubliceerd op: 30/10/17

32 ste zondag – Muiden; 12 november 2017

Wijsheid 6,12-16; Mattheüs 25,1-13

We hebben zojuist naar het verhaal van de vijf wijze en vijf domme meisjes geluisterd dat Jezus vertelde. We moeten ons niet bezig houden met vragen zoals: waarom de 5 meisjes uit de parabel die wel olie hadden niet deelden met de anderen? Waar zou olie in de nacht te koop zijn geweest enz. Het gaat er in dit verhaal om dat we waakzaam moeten zijn en nu al klaar moeten staan om Jezus te verwelkomen. We moeten nu al keuzes maken gedurende de tijd dat we leven, wachten en hopen. Wat te doen om onze geest te voeden, ons verstand te vormen en onze wil te sterken. We kunnen beslissen om onze trouw aan God werkelijkheid te maken. De parabel probeert ons zo ver te krijgen, of ons eraan te herinneren, dat we waakzaam moeten zijn.

Wat is het geval? Afgelopen woensdag zijn 34 mensen uit onze parochiegemeenschap thuisgekomen van een driedaagse pelgrimsreis. Gedurende deze reis hebben zij, wij, want ik was er ook bij, intensief kennisgemaakt met een aantal mensen die wij gerust kunnen rekenen tot de vijf meisjes uit het evangelieverhaal van vandaag die verstandig, ja wijs, waren in de zin zoals ons verteld werd in de eerste lezing van vandaag.

Op maandag kwamen wij bij de herdenkingskapel van Bisschop Schraven en gezellen in Broekhuizenvorst aan. Op 8 oktober 1937 kwamen Japanse bezetters in de Chinese stad Tjentingfu aan. Omdat wijd en zijd bekend was dat de Japanners erg wreed waren en vrouwen en meisjes tot sekslaven reduceerden, vluchtten de meeste vrouwen en meisjes naar de residentie van de bisschop en vroegen daar asiel aan. Dat werd hen verleend. De Japanners kwamen de meisjes en vrouwen opeisen bij Bisschop Schraven. Hij weigerde. Diezelfde avond werd hij en nog acht andere geestelijken en een leek weggevoerd, en net buiten de stad op gruwelijke wijze ter dood gebracht. De keuze die bisschop Schraven en zijn gezellen maakten werd de redding van die meisjes en vrouwen. Zij waren trouw aan de waarachtigheid en eerbaarheid van hun keuze voor Jezus, en Gods heilzame verhaal. Hun waakzaamheid is een bron van hoop.

Diezelfde middag reisden wij verder naar de Catharinakapel in Lemiers, Zuid-Limburg. Binnenkomend in dit elfde-eeuwse zaalkerkje, werden wij geconfronteerd met een interieur volledig volgeschilderd op een bombastische, kleurrijke en in veel opzichten kinderlijke, of zoals sommige dachten, kinderachtige manier. In zekere zin een verwarrende, of liever gezegd complexe weergave van Gods scheppings- en Jezus’ verlossingsverhaal en ook van deze bedreigde vrouwen. Met de inspirerende uitleg van de heer Paul Illich, maakten wij kennis met de kunstenaar Hans Truyen. En van hem mag gezegd worden dat hij op een diep gelovige manier de complexiteit van geloven in God, de bijbelverhalen, en Jezus’ verhaal in beeld bracht. Dat was even wennen. Maar ik zeg erbij: Hans Truyen wordt dan wel niet zalig of heilig verklaard, maar we kunnen hem best herkennen als een trouwe spiegeling van de wijze meisjes die waakzaam handeldenn in de donkere nacht.

De volgende dag kwamen wij in de H. Cunebertus parochiekerk van Wahlwiller. Dat was ook zo’n vroeg twaalfde-eeuws kerkje. Deze kreeg een nieuwe opknapbeurt kort na de tweede wereldoorlog. De kunstenaar die daarvoor ingehuurd werd, was Ad de Haas. Een jonge kunstenaar die veel levenservaring had opgedaan als verzetsman en, diep gelovig en bewogen, het interieur van die kerk omtoverde in een mystieke ervaring voor bezoekers en kerkgangers. Heel in het bijzonder liet zijn geschilderde kruisweg ons de diep gelaagde spiritualiteit van het Lijdensweg en opstanding van Jezus beleven. Ook hij zal niet heilig verklaard worden volgens kerkelijke regels, maar hij is en zal blijven een trouwe getuigenis van de evangelie boodschap van vandaag, om vol hoop waakzaam te blijven.

Die middag waren wij te gast in klooster Wittem. Ik heb toen mogen vertellen over Gerardus Majella, een pretentieloze jonge man, die tot op de dag van vandaag mij inspireert om trouw en waakzaam te blijven aan mijn keuze om Redemptorist, priester en kunstenaar te zijn, in sterk veranderende omstandigheden.  

Ten slotte bezochten wij in Tilburg het Peerke Donders Park. Weer eens werden wij  op inspirerende wijze geconfronteerd met een man, wiens achtergrond niet veelbelovend was, maar die zich openbaarde als een beeld van barmhartigheid en Gods grote liefde bij verwaarloosde en achtergestelde mensen. Wat was deze man toch waakzaam,  in de zin van het evangelieverhaal vandaag! De Kerk heeft hem al zalig verklaard, en nu hopen we dat ze hem ook heilig willen verklaren.

Wij zijn dankbaar dat wij deze reis hebben mogen maken. En zijn blij dat wij onze ervaringen en verhalen kunnen delen met hen die niet in de gelegenheid waren om mee te komen. Dat helpt ons om waakzaam te blijven zoals Jezus dat vroeg. Toch!

Pater Jan Haen C.Ss.R.